Wereld PTLS Dag is weer een mooi moment om terug te blikken en vooruit te kijken! Al 21 jaar verrast Jelle ons steeds weer. In ons leven speelt PTLS eigenlijk steeds minder een rol. Er zijn gelukkig geen enge onderzoeken meer nodig, en we weten inmiddels precies hoe Jelle in elkaar steekt. Elk jaar zien we hem verder groeien, en zijn we trots op elke stap die hij zet.
Ras-optimist
Een jaar geleden schreef ik dat het voortbestaan van zijn dagbesteding onzeker was. En ook dat Jelle alle vertrouwen had in een goede uitkomst. Of dat nu gebaseerd was op realiteit of niet. En hij kreeg (weer) gelijk! Een ander scenario was voor hem ondenkbaar en onbespreekbaar. Dat maakte het juist voor ons ook weer zo spannend, want wat als… Gelukkig werd een sociale ondernemer bereid gevonden om het beheer van de plek over te nemen. Zijn geweldig leuke en fijne werkplek blijft bestaan! Een enorme opluchting voor alle betrokkenen. ‘Ik zei het toch!’, aldus Jelle. Hij zegt het ook echt zo vaak: heb vertrouwen! Er is geen ruimte voor pessimisme in zijn leven.
Vrienden
In december begon hij over zijn 21e verjaardag in februari. Meestal begint dat al 3-4 maanden van tevoren. ‘Maak nou even een mooie uitnodiging, dat kan jij zo goed’. Hij weet een mens wel te charmeren. Hij weet ook elk jaar allang waar hij het dit keer wil vieren! ‘Ga je alvast reserveren?’ In de kerstvakantie bleef hij er dagelijks op terugkomen tot het was geregeld.
Jelle heeft een enorm leuke en hechte groep vrienden. Ze spreken elke maand af bij de McDonalds. ‘Ik bestel meestal maar één keer, hoor’. Ze kijken regelmatig met een heel clubje een Formule 1 race op zijn kamer bij ons thuis. Natuurlijk met een hoop chips, Red Bull en na afloop friet of pizza. Een gezellige boel. Ze gamen en beeldbellen vaak samen. Disco’s, café-avonden en elkaars verjaardagen worden ook trouw gezamenlijk bezocht. Zijn verjaardagsfeest bij Racesquare was dan ook weer gezellig en chill.
Binnen de groep zijn er ook relaties. Zo heeft Jelle nu verkering met 2 dames uit de groep. Zij weten dat ook van elkaar en het is geen enkel probleem: ‘Jelle kiest later wel met wie hij wil zijn’. Meestal horen we dit soort dingen ook pas tijdens onze ritten naar de diverse feestjes. Deze ritjes organiseren we samen met de andere ouders, want de meesten reizen niet zelfstandig. Het café wordt regelmatig georganiseerd voor oud-leerlingen van zijn middelbare school. De diverse disco-avonden zijn speciaal voor mensen met een verstandelijke beperking.
Mijlpaal op mijlpaal
21 Jaar worden is natuurlijk een grote mijlpaal. De dag erna reikte Jelle in een vol Beatrixtheater een prijs uit tijdens het Utrechtse sportgala! En deze dan: met een deel van de vriendengroep gaat hij dit jaar voor het eerst zonder ons op vakantie! Het wordt een begeleide 5-daagse vakantie naar de Formule 1 in Spa met Stichting Buitenhof. Eerst stond hij niet te trappelen bij het idee. Maar toen de moeder van één van zijn vrienden deze reis tipte, stuiterde hij van enthousiasme. Er moesten alleen wel andere bekenden mee en gelukkig gaan ze nu met z’n vieren.
Niet eerder wilde hij met ons mee naar een concert, terwijl hij erg van muziek houdt. Toen Paul niet mee kon naar Simply Red in de Ziggodome, zei Jelle: ‘Ik ga wel mee!’ Met een heel clubje aten en borrelden we vooraf. Daarna was het genieten en meezingen vanaf de tribune. Toen ze ook nog zijn baby-liedje speelden (For your babies), was de avond helemaal (emotioneel) compleet! In mei is het concert van Son Mieux aan de beurt; meneer heeft de smaak te pakken!
Ik moet altijd met Jelle mee naar de tandarts en mondhygiënist. Maar ook naar de kapper. Ik zit er dan voor spek en bonen bij, want hij kan prima aangeven wat hij wil met zijn haar. Hij fietst ook altijd 10 meter voor me uit. Met veel commentaar bovendien: ‘Fiets eens door, joh!’ Een paar dagen voor zijn 21e verjaardag gaf hij aan dat hij alleen naar de kapper wilde. Wauw! Als kind was een kapper bezoek altijd drama! Het geluid van de schaar, het gefrunnik aan zijn hoofd en de vallende haren bezorgden hem enorme stress. Maar naarmate hij ouder werd, ging dat steeds beter. Hij vindt de vragen van het personeel nog lastig bij het afrekenen: sta je in ons systeem, wat is je postcode en huisnummer? Dus we oefenden die even en hop, daar ging ie. Even later kwam hij met een strak koppie en enorm trots weer thuis!
En zo mogen we weer een heel goed jaar afsluiten, met ook weer veel moois in het verschiet!
